Het rescue-verhaal van Pippi, Meneer Nielson en Madelon van Rijn

Mijn naam is Madelon van Rijn. Ik heb twee adoptiehonden uit Roemenië; Pippi en Meneer Nielson. Ik ben ervan overtuigd dat de honden mij gekozen hebben. Ik was namelijk helemaal niet op zoek naar een hond, maar zag een foto van Pippi langskomen op Facebook en ik wist: zij moet hier naartoe komen. Niet vanuit een “ach, kijk nou hoe zielig!” gevoel, meer vanuit een innerlijk weten.

Ik heb beide honden via de Roemeense organisatie Ador. Het hele adoptieproces heeft, vanaf het moment dat ik heb aangegeven dat ik Pippi (en later ook Meneer Nielson) naar Nederland wilde laten komen, een aantal weken geduurd. 


Stichting Ador is een Roemeense stichting met vrijwilligers in o.a. België en Nederland. De Vlaams/Nederlandse tak is voornamelijk werkzaam via facebook. Madelon heeft een hele goede ervaring met de stichting, er is o.a. een huisbezoek afgelegd door vrijwilligers van de organisatie en ze heeft waardevolle tips ontvangen. Denk jij er over na om een buitenlandse hond te adopteren lees dan eens verder op: https://adoptiekit.nl/waar-je-op-moet-letten-als-je-een-hond-uit-het-buitenland-adopteerd/


Wat ik niet goed heb gedaan is; mijzelf voorbereiden op de komst van een hond uit het buitenland. Wel qua spullen, maar niet in wat zij nodig hebben. Ik had al eerder een hond gehad, dus dacht dat dit ook wel ‘gewoon zou lukken’. Nou, daar ben ik wel van teruggekomen… Vanuit de Vlaams/Nederlandse tak van de organisatie kregen we wel tips hoe we met de hond konden omgaan als hij net in Nederland zou zijn en ondersteuning vanuit een FB groep. Waar ik met Pippi enorm tegenaan liep was haar verlatingsangst. Zodra wij de deur uitgingen begon ze te janken en te slopen. Menig boek uit mijn boekenkast heeft het moeten ontgelden (gelukkig hield ze het daarbij en liet ze de rest van de spullen met rust). Gelukkig is dat nu helemaal over. Heel af en toe heeft ze een kleine ‘terugval’, bijvoorbeeld na een vakantie wanneer iedereen thuis is geweest en weer aan het werk of naar school gaat. Het slopen en janken veroorzaakte bij mij een hoop spanning, wat ik weer vertaald zag in nog meer sloopgedrag van Pippi. Totdat ik mij realiseerde dat Pippi reageerde op mijn energie. Onbewust gaf ik haar de boodschap dat het spannend was om alleen thuis te blijven (want ik ging gespannen van huis). Toen ik daar beter op ging letten en beter ging voelen hoe ik erbij stond als ik de deur uitging, werd het janken en slopen van Pippi al snel minder en verdween het uiteindelijk (bijna) helemaal.  

Meneer Nielson was een heel ander verhaal. Hij voelde zich in huis samen met Pippi meteen thuis. Bij hem liggen de uitdagingen vooral buiten tijdens de wandelingen. In het begin gingen die goed, maar na twee weken Nederland veranderde dat big time… Hij viel uit naar alles dat bewoog. Fietsers, auto’s, andere honden, katten etc. Het is een lang verhaal gebleken en nog zijn de wandelingen wel eens een uitdaging. Omdat ik zo graag wilde weten waar zijn gedrag vandaan kwam, ben ik cursussen gaan volgen met betrekking tot het communiceren met dieren. Ik wilde hem zo graag beter (leren) begrijpen. Dankzij hem ben ik mijn werk als dierentolk begonnen. Met heel veel geduld, begrip en hem de ruimte geven om in zijn eigen tempo aan dingen te wennen gaat het nu een heel stuk beter. Alleen los laten lopen in openbaar uitlaatgebied durf ik nog steeds niet aan. Vandaar dat ik 1x in de week een uur naar een privé uitrenveld ga waar hij samen met Pippi lekker los kan lopen. Pippi kan wel los in openbaar gebied, behalve in de zomer wanneer er veel vliegen zijn; daar is ze panisch voor. 

Mijn mooiste herinnering aan mijn hondjes tot nog toe is wel hoe zij mij veranderd hebben als persoon. Allebei hebben zij mij mooie lessen geleerd en nog wekelijks laten zij mij zien hoe ik erbij sta. 

Madelon van Rijn meet Pippi en meneer Nielson

Of ik na deze twee schatten nog eens voor een rescue zou gaan, weet ik niet. Zonder hen zou ik niet de lessen geleerd hebben die ik nu geleerd heb, maar of ik er nog eens aan zou starten weet ik niet. Het heeft ook wel een hoop onrust en spanning gegeven. Naast natuurlijk de vele mooie momenten die er ook zijn. Maar een hond uit het buitenland blijft een gok. Je weet nooit precies wat je in huis haalt. Mocht ik toch weer een rescue hond in huis halen, dan zou ik mij beter voorbereiden op zijn/haar komst. Meer lezen, misschien een cursus hier of daar. Niet “zomaar” ergens aan starten. 

Wat ik als laatste nog wil zeggen is dat ik, ondanks de struggles die ik met ze gehad heb, mijn twee doggies voor geen goud meer zou willen missen. Het zijn heerlijke honden en ik geniet iedere dag van ze. Inmiddels ben ik op Facebook een groep begonnen voor mensen met een adoptiehond uit het buitenland: Leer je buitenlandse adoptiehond beter begrijpen. Een plek om te leren, vragen te stellen, ervaringen te delen en gelijkgestemden te ontmoeten. Mocht je hier lid van willen worden, gebruik dan de volgende link: 

https://www.facebook.com/groups/jeadoptiehondbeterbegrijpen


Heb jij ook een rescue-verhaal dat je wilt delen? Stuur dan een mailtje naar annelies@adoptiekit.nl

Vind je dit een leuk artikel?

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on pinterest
Deel op Pinterest

Laat een reactie achter