Het rescue-verhaal van: Jo en Flo – deel 2

Het klinkt zo idyllisch een lieve hond adopteren uit het buitenland die daar op straat of in een asiel leeft. Maar wat komt er allemaal bij kijken? Waarom werd er voor een rescue gekozen? En zou je het nog eens doen? Regelmatig kun je hier een rescue-verhaal lezen. Deze week het verhaal van Anja, Jo en Flo. In deel 1 heb je kunnen lezen wat Anja heeft geleerd van de adoptie van Flo. Deze week lezen we verder over de adoptie van Jo.

Ik keek op Facebook naar een oproep van iemand die ik via via kende. Zij had al 4 maanden een hondje in de opvang voor Stichting Dierenhulp Zonder Grenzen, niemand wilde haar. Het was een rustig teefje uit China; mijn lieve zachte Flo.

Ze was gered uit een kooi op de Chinese hondenvleesmarkt waar zij met een stuk of 6 andere honden in een kleine bench gevangen had gezeten. Zeven gestreste honden in één bench; dat vraagt om bijtincidenten. De honden werden dan geslagen met stokken en als ze probeerden weg te rennen werden de pootjes eraf gehakt. Een gruwel dus. Overduidelijk hebben zij haar pijn gedaan daar of is zij gebeten door een gestreste hond; een plek op haar rug vlakbij haar staart is gevoelig; ik mag het niet aanraken. Althans, tegenwoordig mag ik het heel zachtjes doen. Het lijkt daar soms ook te kriebelen namelijk. Dan komt ze voor me staan en wiebelt met dat kontje zo van: “dáár graag zachtjes kriebelen”.

Ze is met 45 andere honden gered en ondergebracht in een opvang in Shanghai, onderzocht, verzorgt en voor zo ver mogelijk gesocialiseerd. Daarvandaan is Flo in de opvang in Nederland gekomen; wat een stress; eerst de gruwel in China, de lange reis, de opvang hier en toen de adoptie door ons. Dat dit teefje nog vertrouwen in ons heeft gekregen is een godswonder. Wat was zij angstig, ik kon zelfs niet met de stofzuigersteel door het huis lopen dan kromp zij helemaal ineen.

Ik zag haar dus op Facebook onze lieve Chinese Flo; in een filmpje met de honden van haar opvanggezin. Wat ik zag was een zwart grijs hondje op een half kaal grasveldje van bovenaf gefilmd. Alle ingredienten voor een “niet verkopend” filmpje waren aanwezig. Flo leek op het filmpje een oud saai hondje terwijl ze net pas 2 jaar was. Maar wat ik ook zag was dat zij heel goed de lichaamstaal van de andere honden begreep. En heel rustig wegging als duidelijk werd gemaakt dat zij te dicht op de anderen stond. Ze was in die 4 maanden niet meer bang voor de honden uit dat gezin. Dit in tegenstelling tot Jo die door zijn spanning en opwinding die signalen gewoon niet zag of er gewoon niets mee deed en daardoor menig maal in de problemen kwam. In een flits ging het door mij heen, Jo kan van haar wat leren.

Kennismaken

Ik heb die kennis dus een berichtje gestuurd waarin ik schreef; Ik weet niet of het klikt, ik weet niet of ik dit kan, durf of ga doen, maar ik zou graag op een neutrale plek afspreken zodat Jo en Flo elkaar kunnen ontmoeten. Nou die dame vond het een goed idee. Máár, Flo was angstig en was net een beetje aan de honden van het opvang gezin gewend. Geen idee hoe het zou gaan als ze op pad zou gaan met Flo om Jo te gaan ontmoeten. We kwamen beiden aan op de afgesproken plek. Jo en Flo zagen elkaar en ongelooflijk, normaal gesproken zou Flo zijn weggerend voor een vreemde hond, maar ze bleef staan en ging aan Jo snuffelen. En Jo zou normaal veel en veel te druk op een teefje af zijn gerend en haar van spanning zijn gaan berijden. Maar Jo was ongelooflijk rustig toen hij haar zag en vervolgens hebben zij 2 uur lang samen losgelopen. Als ‘ie even wegrende en ik riep hem kwam ie gelijk terwijl ‘ie normaal bananen in zijn oren had. En zij Flo, alles wat hij deed deed zij ook. Hij naar de sloot, zij naar de sloot. Hij daar drinken zij daar drinken, hij rennen, zij ook. Dit was een zegen, een wonder. Hij uit Roemenië met de naam Jo en zij uit China met de naam Flo.

Zij bleek een kei in een mooie boog maken als we iets spannends tegenkwamen en daar kon hij wat van leren. En hij (als ik het goed begeleidde) was een vrolijke Frans als ‘ie ging kennismaken met een teefje of met een reu waarmee het klikte. En daar kon Flo weer wat van leren. In het begin wilde ze vluchten in zo’n situatie. Ik liet ze allebei met langere lijnen lopen; zodat Jo naar een hond toe kon en Flo afstand kon nemen en achter mij kon gaan staan. Nu zijn we zover dat Jo ook regelmatig bogen maak als het spannend is. Flo gaat daarin voor en wij volgen, dat meisje heeft ons veel geleerd. En Flo, die gaat er nu steeds vaker bij zitten als we kennismaken met leuke honden en heeft zelfs al twee keer durven snuffelen. Zelfs ging zij in de speelhouding, kont omhoog en voorlijf plat, zij schrok ervan; “heeeeey wat doe ik nou?”. Hahaha zo mooi en leuk.

Anja en Flo in de eerste week na de adoptie

Thuiskomst

Ook zij heeft in de eerste twee weken veel in huis geplast. Niet omdat zij nog niet zindelijk was maar van stress. Zij poepte en plaste ook buiten, binnen ging het vaak alleen mis met plassen. Ik heb er niets van gezegd alleen maar een doek neergelegd op de plasplek en daar ging zij dan later nog een keer op plassen. Zo ontstond een situatie dat zij nog wel binnen plaste maar altijd op een doek; ik verving de doeken de hele dag door. Toen ik haar na een tijdje mocht oppakken liep ik met haar naar de tuin en zei ik: “Flootje plassen” en dat deed zij. Ik gaf haar als beloning wat lekkers. Hierdoor stopte het plassen binnen en ging zij steeds naar de tuin. Nu is dat alleen nog maar als zij ‘s ochtends wakker wordt een keertje in de tuin en verder alles op straat. Ik heb eigenlijk altijd erop vertrouwd dat dit vroeg of laat wel in orde zou komen.

Was dat ook maar zo met Jo’s verlatingsangst; maar dat is een een ander verhaal. Ik heb beide honden nooit gedwongen zich te laten aaien of knuffelen; nog steeds niet; het is een soort communicatie die we hebben; ze komen hun knuffels halen. En als ik ze wil aaien of een knuffel geven kijken we elkaar altijd even aan; ik weet dan precies hoe het er voor staat. Ik heb van de gedragstherapeut geleerd dat ik tussen het aaien door zo nu en dan even mn hand van hun vacht af moet halen; als zij dan weglopen is het genoeg, blijven zij staan dan vinden zij het fijn en willen zij misschien nog wel meer aaitjes.

De eerste nacht dat Flo bij ons was bleef zij beneden; zij was moe en wilde met rust gelaten worden. Jo slaapt altijd bij mij. Ik liet alle deuren naar boven dan open. Zij was ook verdrietig; weg bij de opvang en nu weer hier; dat kon je gewoon merken. En Jo maar steeds zijn neus tegen haar aandrukken; maar daar reageerde zij de eerste dag totaal niet op; ze vond er niets aan. En Jo snapte er niets van. De volgende ochtend werd ik wakker door een natte neus tegen mijn wang; het was Flo; zij was uit zichzelf naar boven gekomen; ik vond dat zo mooi en was er heel blij mee.

Weer aan het werk

De eerste week nadat ik weer startte met behandelen bleef Flo beneden op de bank liggen en zat Jo in zijn kamertje. Ook wilde ik er eerst graag de tijd nemen te kijken hoe zij het beiden in dat kamer te met hekje ervoor zouden doen; dat was natuurlijk ook nog afwachten of dat zou lukken. Ik vroeg mijn klanten niet op haar te letten als zij binnen kwamen. Flo bleef gewoon liggen en de klanten liepen langs. Ik zag dat zij even snuffelde en weer rustig ging liggen. Na die eerste week kwam er een klant die naar Flo ging staren en Flo raakte volledig overstuur. Ik zei; kom op Flo, ga maar naar Jo toe en zo is zij vanaf dat moment ook naar het kamertje gegaan. En dat gaat gaat nu al 2 jaar heel fijn.

De tweede ontmoeting van Jo (voor) en Flo (achter)

Etenstijd

Nog even wat eten betreft; Jo heeft twee keer een schijnaanval gedaan naar Flo tijdens het eten. Hoe leuk hij haar ook vind; dit is instinct en wees daar op bedacht. De adviezen zijn dan; “laat ze ieder in een andere ruimte eten.” Ik heb dat niet gedaan; ik heb ze ieder aan een kant van de kamer gezet en ben zelf in het midden op een stoel gaan zitten. Als Jo haar kant uit kwam stuurde ik hem terug; dat is 3 keer nodig geweest, daarna was het over en ging het goed.

Al met al

Het komt er al met al op neer dat deze twee lieve dieren mijn leven totaal overhoop hebben gegooid; ik had 3 volwassen kinderen en alle vrijheid; ik kon gaan en staan waar ik wilde. Door deze twee dieren ben ik aan alle kanten weer gebonden alsof ik baby’s heb die nooit volwassen zouden worden. Ik heb daar aan moeten wennen en had en heb daar soms echt moeite mee. Ik ben werkelijk alles anders gaan doen. Heb net als toen mijn kinderen klein waren weer “ME TIME” geregeld. Oppas laten komen en weer eens met een vriendin een drankje drinken op een terras bijvoorbeeld.

Toch blijkt dit maar bijzaak te zijn dat gebonden zijn. Tenminste, dat is mijn mening. Het allerbelangrijkste is dat ik om er voor mijn honden te kunnen zijn mijzelf volledig bloot heb moeten geven en diep bij mijzelf naar binnen ben moeten gaan. Ik ben mijzelf behoorlijk tegen gekomen; ik dacht dat ik nergens bang voor was; nou dat bleek wel anders; de beten die Jo heeft opgelopen die hebben mij echt wat gedaan. En ook het tussenbeide springen; want echt; vaak onderneemt niemand iets; ik was vaak de gene die aktie ondernam; heel spannend om twee honden uit elkaar te halen.

Ik wist dat ik moest veranderen om Jo en Flo ten goede te laten veranderen voor zover mogelijk. Hierdoor heb ik geleerd alles wat onnodige stress geeft in ons leven uit de buurt te houden. En heb ik geleerd dat ademhaling je belangrijkste gereedschap is om de rust te behouden. Door hen ben ik thuis gekomen en houd ik mij alleen nog maar bezig met wat ons goed doet; Rust, plezier, buiten zijn, wandelen en innerlijk groeien en mijn hobby fotografie. Ik ben niet hun leermeester maar zij zijn de mijne; ik ben een zo veel rustiger en zachter mens geworden door hen.

Deze twee hebben mij toen in 2019 mijn gehandicapte partner ziek werd en overleed dagelijks staande gehouden en dagelijks hebben Jo en Flo mij door mijn tranen heen laten lachen. Is het makkelijk? Nee abslouut niet, alhoewel er ook ontzettend veel adoptiehonden zijn die het allemaal fantastisch goed doen hoor. Het is goud waard een hond echt! En je lacht je rot met zo’n stel. Ik zal ook nooit in hun verleden blijven hangen; veel mensen blijven hun rescuehond als “zielig ” beschouwen. Daar heeft een hond niets aan; het WAS in het verleden zielig misschien, en het is NU goed.

Zou ik voor nóg een rescuehond willen gaan? Jazeker, ik zou er wel 4 of 5 willen hebben maar Corona heeft ook mijn bedrijf geraakt en ik heb een groot financieel gat te vullen; dus nu meer honden adopteren zou niet slim zijn. Daarnaast; ik zou wel willen maar ik heb geen idee of het goed voor Jo en Flo zou zijn; zij gaan zo goed met elkaar en dat is wat waard.

Ben jij er klaar voor?

Onze Jo was een stil hondje; echter na een paar weken bleek dat dit kleine hondje een heel harde schelle blaf had en ook dat hij dus alert is op elk geluid en dan aanslaat. Een gedragstherapeut vertelde mij dat ooit de Roeemse honden zijn gefokt om de erven te bewaken; nou dat blijkt bij onze Jo echt te kloppen. Dat moet ik dus ook dagelijks in goede banen leiden want we hebben ook nog buren. Ik heb dus aan de voorzijde van de huiskamer raamfolie zodat hij geen honden en katten op straat ziet lopen en aan de achterkant bij de openslaande deuren naar de tuin zet ik soms een hekje als Jo overprikkelt is, anders rent hij bij elk geluid luid blaffend de tuin in. Besef dus dat als je een straathond adopteerd je van alles mee kunt maken. Deze hond hebben al veel op zijn bordje gehad en het zou natuurlijk vreselijk verdrietig zijn als je het niet aan zou kunnen en de hond weer weg moet. Denk goed na of je de mogelijkheden hebt er voor je hond te zijn als blijkt dat deze verlatingsangst heeft. Kun jij het aan om bijv. minder kleding te kopen en van dat geld een potje te maken voor betaalde oppas? Of kun jij het regelen buiten de oppas om altijd thuis te zijn? Of als blijkt dat je met jouw hond niet naar een leuk hondenstrand of ander drukke doggydatingsplek kunt maar dat je juist de rust op moet zoeken? Dus nee, helaas niet lekker kletsen met de andere baasjes terwijl de honden met elkaar spelen? Of dat je hond niet altijd los kan lopen? Ben je bereid te leren lopen met een lijn van 15 meter? Dat vereist ook wel wat handigheid. En ben je in staat alle poep en plas in je huis te negeren, het gewoon op te ruimen en alleen alle goede vooruitgangen te belonen? Heb je, als het allemaal even te veel wordt mensen om je heen waar je even stoom af kunt blazen?

Mijn tip; Bezint eer gij begint aan een adoptiehond; laat je goed informeren en praat met ervaringsdeskundigen al voor dat je zelf stappen in die richting gaat nemen.

Als je dit denkt aan te kunnen en als je denkt dat je gezin dit aan kan kun je je net als ik dat deed gerust laten verleiden door een paar prachtige glimmende hondenogen en een natte neus en ga je mischien wel een band van 12 tot 15 jaar aan.

Dit was het verhaal van Jo en Flo ; ik hoop dat ik hier andere mensen mee kan helpen in het maken van hun besluit te gaan adopteren en te steunen in dat waar zij tegenaan kunnen lopen.

Als laatste wil ik zeggen; hoe lastig het misschien in het begin kan zijn; heb vertrouwen en ga er voor heel veel plezier met je trouwe vriend of vriendin op 4 poten te gaan beleven; het zal je goed doen en een nog beter mens maken.

Adopteren via stichting Dierenhulp

Flo kwam dus via Stichting Dierenhulp zonder grenzen zoals ik al eerder schreef. De procedure bij deze stichting was gedegen en streng, eerst twee bezoeken/kennismakingen daarna een behoorlijke vragenlijst en een telefonisch gesprek met iemand van de stichting. Daarna kwam pas het groene licht. Daarna nog een huisbezoek van een regiocontactpersoon van de stichting die ook mijn contactpersoon blijft. Deze stichting gaf mij ook een boek waarin alle problemen stonden waar te tegen aan kunt lopen betreft het gedrag. Hun tekst in het boek is bijvoorbeeld; “wees niet boos op de hond als deze in huis plast; waar hij vandaan komt mocht hij het misschien gewoon overal doen en nu moet hij leren het buiten het huis te doen. Heb geduld vooral geduld. De kosten waren € 300,– per hond en alles waard!


Heb jij ook een rescue-verhaal dat je wilt delen? Stuur dan een mailtje naar annelies@adoptiekit.nl

Vind je dit een leuk artikel?

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on pinterest
Deel op Pinterest

Laat een reactie achter