Het rescue-verhaal van: Flo en Jo – deel 1

Het klinkt zo idyllisch een lieve hond adopteren uit het buitenland die daar op straat of in een asiel leeft. Maar wat komt er allemaal bij kijken? Waarom werd er voor een rescue gekozen? En zou je het nog eens doen? Regelmatig kun je hier een rescue-verhaal lezen. Deze week het verhaal van Anja en Jo. Anja neemt je mee in het uitgebreide verhaal van de adoptie van Jo, en alle lessen die ze de afgelopen jaren heeft geleerd.

Dit is het verhaal van onze 2 lieve adoptiehonden Jo en Flo die nu beiden bijna de leeftijd van 5 jaar hebben. Mijn naam is Anja du Mortier en wij wonen in Leiden in een drukke stadswijk die wij vaak inruilen voor de polder waar rust is.

Als je mij vraagt : “Waarom heb je voor een straat/zwerfhond adopteren gekozen?”, dan kan ik je zeggen zij zijn op mijn pad gekomen; onverwachts. En enerzijds kan ik daar achteraf van zeggen; “ Het had misschien beter geweest als ik mij tevoren beter had ingelezen betreft het opvoeden van een adoptiehond, en anderzijds denk ik dat het goed is dat ik mij zo in dit avontuur heb gestort. Want als ik alles tevoren had geweten had ik daar misschien wel heel veel nachtjes over geslapen en misschien gedacht/besloten dat ik daar nog niet aan toe was. Dus eigenlijk ben ik blij dat ik het “genomen heb” zoals het kwam en dat ik hierdoor een verbintenis voor het leven heb mogen aan gaan met twee ongelooflijk leuke, lieve, pientere en grappige hondjes. Hondjes die mij stappen in mijn leven hebben laten nemen waardoor ik nu de ruimte ervaar die ik nodig heb om gelukkig te zijn. “Het was nl helemaal (nog) niet de bedoeling dat ik aan een hond “zou beginnen” om het maar even zo uit te drukken. Mijn plan was als ik een jaar of 70 zou zijn naar het asiel te gaan om kennis te maken met de bejaarde honden daar. Om te kijken of er eentje tussen zou lopen waarmee het zou klikken en dan samen heerlijk de herfst van ons leven beleven. Het liep totaal anders; in 2016 toen ik 57 was en nog een heel druk leven had met een grote pedicurepraktijk en de zorg voor een zieke moeder en een gehandicapte partner stuurde een collega mij een mailtje. De tekst luidde; “Anja als je deze ziet dan zie je dat ie voor jou is gemaakt.” Bij het openen van het mailtje voelde ik de bui al hangen en ja hoor; twee grote bruine ogen keken mij verleidelijk aan. Ik zag dat het geen sulletje was en dat er pit in zat; dat ie bijzonder was (zoals alle mensen en dieren die mijn leven binnen stapten ) ik zag en voelde het gewoon.

Zijn naam was Jo; spreek uit als Joe en hij was 4,5 mnd en kwam uit Roemenië. Zijn moeder was naast een snelweg in een veld gedropt om het daar maar uit te zoeken; de plek waar zij ook haar pups ter wereld heeft gebracht. Daar ging mijn toekomstbeeld van een oude hond op mijn oude dag. Als “gestuurd door weet ik veel wat “ typte ik een berichtje voor de stichting die hem opving. Dat was Dierenstichting Nederland. 3 dagen later hebben kleine Jo en ik elkaar ontmoet en een week later heb ik hem officieel geadopteerd.

Anja en Jo met Flo op de achtergrond

Ik merkte toen ik hem op haalde dat hij ontzettend druk was, tegen mij opsprong en bovenop de andere honden ging liggen. Het viel mij op, en ik had geen idee dat dit altijd zo zou blijven; ik was gewoon verliefd. Ook wist ik dat hij nog niet zindelijk was; allemaal geen enkel probleem; zo’n jong diertje dat ook nog eens een lange reis achter de rug had vanuit Roemenië, daar al in de opvang had gezeten, toen hier in Nederland ook, en dan nu met mij mee ging, dat is heel veel voor zo’n jong dier. Zo ook in Roemenië en in Nederland bij de dierenarts was geweest; wat een stress allemaal. Wat me ook opviel was dat de opvangmoeder zei: “afgelopen weekend moest ik weg dus heb ik hem naar een vriendin gebracht.” Verder werd daar niets over gezegd en wij gingen op in Jo en dachten er niet meer aan. Later bleek hij verlatingsangst te hebben en snapten wij waarom de opvang hem had ondergebracht bij haar vriendin. Of het een goed idee van haar was nadat Jo al zoveel had om van te herstellen? Achteraf bezien was dat waarschijnlijk net iets teveel van het goede. Ik wil er wel bij zeggen dat ik ontzettend veel respect voor zijn opvangmoeder en haar zoon heb; zij waren echt lief voor hem.

Wat mij opviel bij deze stichting (Dierenstichting Nederland) was dat er later nooit meer gevraagd is (op de vraag of ik een foto wilde sturen na) of het allemaal goed ging met Jo. Ook kreeg ik geen tips en adviezen. Hun bedoelingen waren zeker ok maar zij moeten overduidelijk zelf ook wat beknijsder worden in deze zaken.

Doe altijd onderzoek naar de stichting, helaas is niet elke stichting wat het lijkt en zijn “zielige honden uit het buitenland” een verdienmodel voor sommige mensen. Wanneer je met deze stichtingen in zee gaat draag je bij aan het probleem in plaats van de oplossing. – Adoptiekit.nl

Thuisgekomen ging het goed; Jo was een clowntje en de eerste nacht sliep ie op de kamer van mijn dochter, in een mandje….althans, daar leek het op. Dat was van korte duur want als snel lag ie lekker knus tegen mijn dochter aan. Alles ging prima; hij at zijn puppiebrokjes die ik in de dierenspeciaaalzaak kocht en hij dronk goed. De eerste twee weekjes deed hij zijn plasje en poepje binnen; hij kroop dan weg onder de tafel. We hebben zindelijkheidsmatjes neergelegd waar ie het natuurlijk niet op deed. Maar na twee weekjes deed hij alles netjes buiten. Natuurlijk kreeg ik allerhande tips van ervaren hondenbezitters. Ik dacht alleen maar; “alles op zijn tijd; dit is allemaal hartstikke veel en spannend voor Jo; laat hem zijn tijd nemen.

Wat ik ook merkte was dat hij het lopen in het donker spannend vond; hij trilde als een rietje. Als ik het over moest doen had ik hem een ander lijntje gegeven en zeker niet zo’n flexielijn. Die lijn schoot als een pijl vooruit als je op het knopje drukte en Jo schoot mee; dat is achteraf gezien niet relaxt geweest. Achteraf gezien had ik hem toen beter ook niet zo ver voor mij uit laten lopen; hij heeft dat nog steeds; haantje de voorste en snel lopen, soms trekken het liefst voor mij uit terwijl ie dat niet altijd aan kan. Ik ben ook onderweg veel bezig met terugroepen en naar mij laten kijken en dan belonen. Als hij erg trekt dan haal ik hem zijdelings ipv recht naar mij terug. Gelukkig gaat dit steeds beter; hoe rustiger de wandeling, hoe losser de lijn, zonder stress doet Jo het heel goed.

Mijn advies en dat van veel stichtingen is om je hond uit te laten met een (anti-ontsnappings)tuig en minimaal 1 vaste lijn maar idealiter 2 lijnen in het begin. Een flex-lijn gebruik ik persoonlijk alleen als we in het bos lopen waar honden aangelijnd moeten worden of wanneer de Kluts loops is en niet los kan. Een flexlijn is voor honden die niet geleerd hebben om aan de lijn te lopen erg onduidelijk en kan ook gevaarlijk zijn bij angstige of agressieve honden. – Adoptiekit.nl

Toen hij zo klein was zal dat heel spannend geweest zijn voor Jo zo’n avondwandeling. Nog steeds merk ik dat ie dat spannend vind; wij wandelen dan ook later dan de meeste honden in de buurt; op rustige tijdstippen. Soms moet je het nemen zo het is; niet alles zul je er bij een hond uitkrijgen. Zoals elke mens al ook niet elke hond aan het hele verwachtingspatroon gaan voldoen; het is nl een levend wezen waarvan ik ook nog niet eens de eerste cruciale weken heb mee kunnen maken. Dus een inhaalslag hadden we zo ie zo en ook het feit dat ik moet aanvaarden dat het is zo het is met veel dingen.

Het is met een pupje net als met je eerste kind; je doet alles uit liefde en maakt ook vergissingen. In ieder geval deed ik wat ik deed uit liefde voor Jo.

Het klikte en ik had een week of 6 vrij genomen van werk; wat ik makkelijk kon regelen omdat ik een eigen pedicurepraktijk heb. Maar ja , uiteindelijk moest er wel weer brood op de plank komen. We hadden al wat geoefend met een aantal minuutjes alleen en we merkten al dat ie dat heel spannend vond. Mijn kinderen die allen zelfstandig wonen hebben mij veel geholpen met oppassenen doen dit nog steeds. Maar ja, zij allen hebben hun werk en stages en kunnen dus niet altijd helpen hoe graag zij dit ook zouden willen doen. Het maakte niet uit hoe we het deden als Jo even alleen was; los in de huiskamer of juist in een bench. Bench met deurtje open of dicht, bench met kleed erover of juist niet.

Gordijnen open of juist dicht; muziek aan of juist uit, lof, een lekkere gevuld Kong in de bench, Jo huilde en blafte de hele boel bij elkaar; hij had er stress van en ik ook; hij sprong tegen de deuren op en gooide in zijn paniek bloempotten om. Ik had mijn behandelruimte twee huizen verder dan waar ik woonde in een oud schoolgebouw aan het einde van een lange gang. Toen ik dat ” hoopje Jo” zo gestressd voor mij zag zei ik tegen hem; ” ik laat jou niet meer alleen, kom mee!! Ik heb zijn bench in de gang gezet en omdat ik aan het einde van die gang werkte en daar niemand langs liep ging ik met deur open werken. Kleed over de bench en vanaf dat plekje kon hij mij voortdurend zien, horen en bovenal ruiken. Ik plande de afspraken ruim in zodat Jo na elke behandeling uit de bench kon en we een wandelingetje konden maken en wat water drinken of wat eten. Alsof ie begreep dat dit vele malen beter was dan alleen thuis heeft ie nog nooit een kik gegeven in die bench en ging ie heerlijk liggen slapen. En mijn klanten hadden niet eens door dat daar een klein hondje zat dat niet van mijn zijde wilde wijken. En dat liet ik zo; voor zijn rust en de mijne.

Inmiddels heb ik sinds eind 2017 mijn behandelruimte thuis en heeft Jo met inmiddels zijn adoptie “zus” Flo uit China (waarover straks meer) een eigen kamer met mooie matrasjes en een hekje ervoor als ik aan het behandelen ben. En zelfs op de achtergrond een cd met relaxmuziek voor honden. En dat gaat uitstekend; het is hun ‘werk”; ik behandel en zij wachten in het kamertje en naderhand een beloning. Dat hele ritueel is “hun werk”. Ik hoef alleen maar “voeten” te zeggen en ze lopen met vrolijke wuivende staart naar hun kamer en gaan daar lekker liggen. En het mooiste is dat zij er heel rustig door worden; het geeft een soort structuur.

Uiteraard ben ik met Jo op puppytraining geweest en op vervolgcursussen en heb ik zelfs privé lessen genomen en we doen zo nu en dan op afspraak een uur speuren bij de gedragstherapeut wat Jo als de beste kan. Jo rende tijdens de puppycursus al veel te hard en enthousiast op de andere pups af en raakte al snel overprikkeld waardoor hij totaal niets deed met de signalen van de andere pups en ook niet van de aanwezige volwassen honden. Er werd dus nog al eens gesnauwd en gehapt naar hem. Wat bleek; als Jo het spannend vond verstarde hij en kreeg zichzelf niet meer uit die situatie. Ook mocht hij als enige na de training niet los met de anderen spelen want hij ging ze opjagen. Overduidelijk kwam steeds meer naar voren dat Jo in Roemenië waarschijnlijk veel te vroeg bij zijn moeder was weggehaald en daardoor een hoop belangrijke lessen had gemist.

Helaas is dit gedrag niet uniek voor Jo, doordat puppy’s vaak te vroeg bij de moeder weggehaald zijn en traumatische ervaringen hebben opgedaan in hun jonge leven zijn ze niet goed gesocialiseerd volgens onze normen. Veel buitenlandse honden hebben dan ook moeite in contact met andere honden. – Adoptiekit.nl

Hij is nu 4,5 jaar bij ons en dit gedrag, de verlatingsangst, het najagen van sommige andere honden, het “vaststaan in zijn spanning/ opwinding” het bevriezen dat heeft ie nog steeds. Zo veel als dat ik van hem houd, zo leuk als dat ie is, het is en blijft een onzekere hond die snel overprikkeld is en dat maakt het allemaal niet altijd makkelijk tijdens een wandeling. Hij heeft ook de neiging andere honden te berijden om zijn spanning af te reageren wat natuurlijk ook niet altijd wordt gewaardeerd door honden en hun baasjes. Al zijn drukte met andere honden viel bij veel reuen slecht. Hij heeft op jonge leeftijd al een paar lelijke beten opgelopen terwijl je toch liever wil dat een jong hondje alleen maar fijne ervaringen op doet. Gevolg daarvan was dat hij ging uitvallen naar andere honden. Menigeen rade ons aan hem te laten castreren. Ik heb dit met meerdere gedragstherapeuten bekeken en besproken en we hebben besloten Jo niet te laten castreren. Dit om het volgende; al het gedrag dat ik beschreef hierboven had hij al met 4,5 mnd. Dus hij had dit al toen er nog geen hormonen in het spel waren. Het is zuiver onzekerheid en als je zo’n hondje gaat castreren loop je grote kans dat hij angstagressie gaat ontwikkelen. Ik wilde dat risico niet nemen; ook niet middels testen met chemische castratie; dit omdat honden zich daar nogal beroerd door kunnen voelen. Ik koos voor “nemen zo het was’ en mijn Jo hierin te steunen en begeleiden met hulp van de gedragstherapeut.

Castreren is helaas geen wondermiddel tegen agressie bij reutjes, Anja heeft zich goed laten informeren en daarmee een weloverwogen keuze gemaakt. Sterilisatie/castratie bij teefjes kan ook ongewenste bijeffecten hebben zoals agressie. Niet elke dierenarts neemt het effect van castratie op gedrag mee op de overweging om te castreren, ze zijn immers geen gedragsexperts. -Adoptiekit.nl

Kortom; Ik zag destijds in 2016 twee mooie grote glanzende bruine ogen in dat mailtje van mijn collega en ging 4,5 jaar geleden compleet voor de bijl. Ik heb er nog geen moment spijt van en toch kan ik zeggen dat de komst van Jo mijn hele leven een totaal andere draai heeft gegeven en dat het veel van mij en mijn gezin vroeg. Ik ben heel trots op Jo want hij kan nu 15 minuten alleen zij; dat hebben we heel geduldig opgebouwd. Ik heb dat meerder malen gefilmd en weet dus dat 15 minuten momenteel echt de limiet is. Langer gaat niet; dan huilt en blaft hij aan een stuk; ik heb dus voor langere uithuizige bezigheden altijd oppas nodig. Dat wordt door vrienden en familie gedaan en ook door betaalde oppas waarmee het klikt.

Dit is een hele goede tip van Anja. Neem je hond een aantal keer op als je ‘m alleen laat. Dit kan alleen het geluid zijn of je kunt het gedrag filmen. Op deze manier weet je wat je hond doet als jij er niet bent en wat eventuele prikkels zijn om te gaan blaffen. Verlatingsangst stopt hierdoor niet, maar geeft je wel de tools om te monitoren óf je hond last heeft van verlatingsangst en hoe extreem. – Adoptiekit.nl

Het gedrag naar andere honden toe is wisselend; Jo kan niet overal zomaar los; hij rent atijd té hard naar honden toe om te kijken of het Ok is of niet. Is het ok dan is het ok maar toch ook snel weer te druk en is het niet ok dan is het heel lastig om hem uit een knokpartij te halen; zo klein hij is , hij bevriest en vecht terug zodra ie gepakt wordt. Hij is vaak gegrepen door reuen die moeite schijnen te hebben met de “niet gecastreerde geur” van Jo en zijn starende blik door zijn onzekerheid. Bijzonder genoeg herkennen veel rescue honden elkaar en kan Jo juist met de rescue honden die aanpassingsproblemen hebben en uitvallen heel goed opschieten; ik noem dat zijn talent. Ik voel dan door alle uitval heen dat het ok is. Het gaat het meeste mis met de honden uit een “veilig nestje” de labradors en de golden retrievers; dat zijn ook best doordrammers met een bord voor hun kop is mijn ervaring en daar krijgt Jo stress van. Ook “bulletjes” het lijkt wel of hij hun gezichtsuitdrukking niet begrijpt. Het gaat met Jo heel goed als er dagelijks voldoende rustpunten zijn en niet te veel prikkels.

Loslopen doen we op plekken waarvan ik weet dat er nauwelijks iemand komt en waar ik overzicht heb. De wandelingen doen we met normale lijnen in de stad en op de rustige plekken heb ik lijnen van 15 meter zodat ze alle kanten uitkunnen. Dat zijn heerlijke wandelingen waar we enorm van genieten; als we nieuwe plekjes gaan ontdekken en er mag naar hartelust gesnuffeld worden is Jo gelukkig; het geeft nog meer voldoening dan “los rennen”. Kennismaken met honden doen we gedoseerd en kort; met teefjes gaat het 99,9 van de 100 keer hartstikke goed; teefjes vinden hem een charmeur en een leukerd. Dat is ie ook zolang we maar voor die rust en veiligheid zorgen. Hoe leuk zij hem ook vinden zullen we altijd zorgen dat het leuke spel niet omslaat door te veel opwinding. En zo heeft Jo inmiddels een leuk sociaal ‘netwerk” met soortgenoten op weten te bouwen waar hij van geniet.

Oppas, prikkelarm, rustpunten, en duidelijke positieve begeleiding, die vier dingen, dan is Jo een heerlijk hondje.

In 2018 kreeg ik het gevoel / de gedachte dat Jo omdat hij in essentie zo graag contact heeft met andere honden ( ook al vraagt dit veel begeleiding ) een maatje nodig had. Een maatje, iets van yin en Yang; de drukke Jo met een rustig maatje. Een maatje om het leuk mee te hebben en daardoor de focus meer bij zijn eigen clubje en minder op de buitenwereld. En weer kwam er onverwacht een hondje op mijn pad.

De rest van het rescue-verhaal kun je lezen in deel 2. Hier neemt Anja je mee in het adoptie proces van Flo.


Heb jij ook een rescue-verhaal dat je wilt delen? Stuur dan een mailtje naar annelies@adoptiekit.nl

Vind je dit een leuk artikel?

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on pinterest
Deel op Pinterest

Laat een reactie achter